Atak
astmy?

Inhalatory suchego proszku (DPI) w terapii astmy

Data publikacji:

Data ostatniej aktualizacji:

Terapia wziewna jest od wielu lat metodą z wyboru w leczeniu astmy. Pozwala na dostarczenie leków do miejsca toczącego się procesu chorobowego z jednoczesnym znacznym ograniczeniem ich działań ogólnoustrojowych. Dostępnych jest wiele różnych kombinacji leków i inhalatorów do leczenia astmy. Urządzenia do inhalacji różnią się sposobem w jaki urządzenie dozuje lek, niezależnie, czy leczenie jest biernie czy aktywnie generowane (np. przy użyciu gazu nośnikowego lub sprężonego powietrza), formułą leku (np. roztwór, suchy proszek lub mgła), czy inhalator zawiera leki w jednej lub wielu dawkach oraz czy urządzenie jest jednorazowe lub wielokrotnego użycia.  Każdy system inhalacyjny ma także unikalne cechy konstrukcyjne, co oznacza, że istnieje możliwość dopasowania wyboru leczenia do konkretnych potrzeb pacjenta.

Inhalatory suchego proszku DPI (dry powder inhalers)

DPI zostały wprowadzone do praktyki klinicznej jako alternatywa dla inhalatora pMDI. Istnieją trzy główne systemy inhalacyjne: oparte na kapsułkach urządzenia jednodawkowe; inhalatory wielodawkowe (lek jest uwalniany z folii blistrowanej); oraz inhalatory wielodawkowe, które wykorzystują wbudowany mechanizm, odmierzający pojedynczą dawkę przy każdym uruchomieniu ze zbiornika proszku.

Efektywne użycie DPI wymaga, aby każda dawka została  załadowana we właściwy sposób. Skuteczność aerozoloterapii zależy do siły wdechu pacjenta i chorzy z niewielką siłą wdechu mogą mieć problem z zastosowaniem tego rodzaju inhalatora – badania wskazują, że około 69% chorych ma problemy z prawidłowym stosowaniem DPI, a tylko 31% stosuje inhalator w sposób prawidłowy. (1)

Częstymi błędami popełnianymi przez chorych są: trzymanie urządzenia w nieprawidłowej pozycji podczas ładowania dawki,  niewystarczający wysiłek wdechowy i brak wydechu przed inhalacją. (1) Coraz częściej uznaje się, że wielu pacjentów z astmą ma trudności z wygenerowaniem głębokiego wdechu dla DPI, niezbędnego do skutecznego dostarczenia leku i uzyskania korzyści klinicznych. DPI są również podatne na ciepło i wilgoć, dlatego należy zachować szczególną ostrożność, by uniknąć wilgoci. Oznacza to, że ich użycie w gorących i wilgotnych strefach klimatycznych jest ograniczone i należy zachować ostrożność, aby przechowywać urządzenie w odpowiednich warunkach.

Jak wybrać inhalator jeśli dostępne dane nie wykazują różnic między poszczególnymi inhalatorami pod względem skuteczności klinicznej?

  1. W jakim inhalatorze jest dostępny lek, który chory ma przyjmować?
  2. Czy pacjent jest w stanie zastosować prawidłowo wybrany inhalator?
  3. Czy wybrany lek i inhalator są refundowane w Polsce?
  4. Czy wszystkie leki wziewne przepisane choremu do leczenia astmy są w inhalatorze tego samego typu. (Stosowanie wszystkich zleconych leków wziewnych z inhalatora tego samego typu może ułatwić choremu opanowanie techniki posługiwania się inhalatorem i zmniejszyć ryzyko pomyłki związane z używaniem inhalatorów wymagających różnych technik inhalacji).

 

Wybierając typ inhalatora dla danego pacjenta, należy dążyć do uproszczenia terapii poprzez:

  1. Ograniczenie zróżnicowania technik inhalacyjnych w przypadku konieczności zastosowania więcej niż jednego leku – optymalnie inhalatory jednego typu (2 lub 3 leki w jednym inhalatorze)
  2. Ograniczenie liczby dawek leków
  3. Skrócenie czasu podawania leków (dłuższy czas w przypadku nebulizacji);
  4. Uwzględnienia preferencji i umiejętności chorego.

Przygotował: dr n. med. Piotr Dąbrowiecki

  1. Sanchis, J et al. Chest 2016; 150(2): 394-406.